Altijd bereikbaar zijn

24/7 bereikbaar zijn heeft meer consequenties dan alleen altijd je telefoon op zak moeten hebben. In de bioscoop, in de badkamer, tijdens een etentje of op een verjaardag ligt mijn mobiel in mijn gezichtsveld en ook ’s nachts ligt hij naast mijn bed. Gelukkig slaap ik goed en ben ik bij het eerste geluidje al wakker. Even een cocktail of rosé drinken komt zelden voor, want als ik gebeld word, moet ik direct in de auto kunnen stappen. Bereikbaarheid is ook iets om bij stil te staan als ik bijvoorbeeld een massage gepland heb of een paar dagen weg. Dan moet ik zorgen dat ik mijn vervanging goed geregeld heb. Gelukkig ben ik zelden ziek. In de afgelopen 2 jaar zijn mijn beide ouders overleden en waar ik bij mijn vader nog de begrafenis van iemand de volgende dag zelf heb geregeld , heb ik bij mijn moeder alles direct neergelegd. Ook al weet je bij het starten van een eigen bedrijf dat 24/7 bereikbaarheid een must is, in de praktijk is het toch wel wennen. Ik ervaar het na ruim 5,5 jaar niet meer als een probleem, het is een gegeven en ook mijn gezin weet dat.
Wanneer ik meerdere opdrachten tegelijk heb, hebben de nabestaanden recht op dezelfde aandacht als wanneer ik het rustig heb. Dat betekent dat ik harder moet lopen. Dat kan zwaar zijn, maar het hoort er gewoon af en toe bij.

Uitvaartverzekering op latere leeftijd: kan dat?

Is het nog zinvol om na uw 55ste of 65ste een uitvaartverzekering af te sluiten? Enerzijds wilt u graag dat financieel alles goed geregeld is voor de crematie of begrafenis, maar anderzijds kijkt u een beetje op tegen de hoge premie die aan een uitvaartpolis voor senioren verbonden is. Het is in ieder geval goed mogelijk om u ook op latere leeftijd te verzekeren voor een uitvaart. Bij leidende uitvaartverzekeraars in Nederland kan dit meestal tot het 74e levensjaar.

Zinvol?

De meeste 50-plussers zijn van mening dat een uitvaartverzekering op latere leeftijd niet meer zinvol is. Dat bleek onlangs uit een onderzoek van UitvaarNet.nl. Deze groep spaart liever in plaats van dat ze premie moeten afdragen voor een dure polis.

De vraag of een uitvaartverzekering op latere leeftijd ook echt zinvol voor u is, kunt u eigenlijk alleen voor uzelf beantwoorden. Ik kan u wel de tip meegeven om na te gaan of er saldo of een nalatenschap aanwezig is om de kosten van uw uitvaart te dekken. Als er geen financiële draagkracht is, kan een verzekering de nodige kopzorgen uit handen nemen.

Kapitaalverzekering

Als u inderdaad besluit te kiezen voor een uitvaartverzekering kan ik u sterk aanraden om te kiezen voor een kapitaalverzekering. Bij een dergelijke verzekering krijgen uw nabestaanden na het overlijden een bedrag uitgekeerd waarmee zij zelf de uitvaart kunnen bekostigen. De nabestaanden kunnen dan volledig naar eigen wens een uitvaartonderneming inschakelen en de uitvaart bespreken.

Maak geen haast bij de keuze van een uitvaartonderneming en ga niet blind af op het tarief. Persoonlijke aandacht, betrokkenheid en het gevoel dat u heeft bij een uitvaartbegeleider zijn veel belangrijkere aspecten.

Belangrijk: u heeft altijd vrije keuze bij het kiezen van een uitvaartverzorger, ongeacht waar en hoe u verzekerd bent.

Houdt er wel rekening mee dat bij een aanvraag van een verzekering de medische doorlichting voor ouderen meestal wat intensiever en doortastender is. Aan de hand van uw gezondheidstoestand zullen verzekeraars bepalen of ze u wel of niet als verzekerde accepteren.

Uitvaartdeposito

Als alternatief op een kapitaal uitvaartverzekering kunt u ook kiezen voor een uitvaartdeposito of uitvaartfonds waarmee u eenvoudig een bedrag kunt opbouwen om uw uitvaart te bekostigen.

U kunt eenmalig of vaker een bedrag storten waarover u rente ontvangt. Deze rente ligt doorgaans hoger dan bij een spaarrekening.

Bij overlijden komt er een (opgebouwd) bedrag vrij dat kan worden gebruikt om de uitvaart te bekostigen. Er wordt geen geldsom uitgekeerd. De nabestaanden kunnen het opgebouwde bedrag alleen gebruiken om de uitvaart te financieren. Uiteraard mogen ze zelf een uitvaartonderneming inschakelen. Als er een restant geldbedrag overblijft, zal dit wel worden uitgekeerd (vaak zijn hier voorwaarden aan verbonden).

Bron: UitvaartNet.nl

Een mensen-mens

Mijn bedrijf zit in de lift en dat merk ik aan de hoeveelheid werk. Soms is deze zo overweldigend door het aantal uitvaarten in korte tijd. Maar soms juist niet. Wanneer ik een uitvaart verzorg van iemand die nog lang niet de leeftijd had om te overlijden, roept dat ook bij mij veel emoties op. Ik ben een mensen-mens en wanneer ik mijn werk niet meer op deze manier zal kunnen doen, dan ga ik stoppen met dit werk. Bij elke uitvaart weer voel ik een gezonde spanning. De spanning omdat het maar één keer goed geregeld kan worden. En het gebeurt helaas een enkele keer dat ik een steekje laat vallen waarvan ik dan zelf meer last lijk te hebben dan de nabestaanden. Maar bij een begrafenis van een ouder met jonge kinderen krijg ik pijn in mijn buik van de spanning. Daar moet een extra schepje bovenop om het zo mooi mogelijk met elkaar te maken, zodat het een onvergetelijke herinnering wordt voor het gezin. Die ene keer bouwde de spanning zich gedurende de dienst op totdat er een moment kwam dat ik zelf ook brak. Tranen stiekem wegvegend en slikkend omdat ik zo weer het woord moest doen. En toen dat moment kwam lukte het even niet meer om te spreken. Er ging van alles door me heen, excuses gemaakt, wat zullen de gasten wel niet denken. Ik kon mezelf uiteindelijk herpakken en de dienst goed afronden. Na de begrafenis, waarbij een waterig zonnetje even leek door te breken, spraken mensen mij hierop aan. En wat bleek, het mensen-mens zijn was voor velen een moment waaruit mijn betrokkenheid bleek. Als ik er voor kon kiezen zou ik de brok echt wegslikken, maar een mensen-mens blijven is uiteindelijk het allermooiste om te mogen zijn.

Decembermaand feestmaand…

Er is een decembermaand voorbij die ik niet snel zal vergeten. Kun je in mijn branche een jubileum vieren? En als daaronder mensen vallen die je dierbaar waren die het tot dat jubileum maakte?
Ik doe mijn werk met liefde en aandacht, dat wat ik thuis soms niet kan opbrengen als ik het druk heb. Nu heb ik zelf aan de andere kant gestaan. Na maanden van zorg overleed mijn vader en moest de begrafenis geregeld worden. Dit gebeurde in goede harmonie met mijn moeder en broer. Het hebben van 2 petten op maakte het zwaar en vermoeiend. Aan de ene kant blijven nadenken of alles geregeld werd zoals het moest en voornamelijk mijn moeder wilde, aan de andere kant er zoveel mogelijk voor mijn moeder willen zijn. Ik heb gemerkt dat ik het helemaal niet belangrijk vond hoe de kist er uit zag of de rouwkaart. Ik zou andere keuzes gemaakt hebben maar degene die het dichtst bij de overledene staat heeft wat mij betreft de meeste inbreng als er knopen doorgehakt moeten worden. Mijn werk valt niet te plannen en wanneer zeg je dan nee tegen hetgeen waar je dan al mee bezig bent of datgeen wat vervolgens weer op je pad komt. Ik heb mijn hart hierin gevolgd en vertrouw erop dat ik voldoende rust kan nemen om zelf tot rouwen toe te komen.
En dat jubileum? Ik vind dat ik er toch trots op mag zijn dat ik sinds mijn start nu al 100 uitvaarten heb mogen verzorgen door het vertrouwen wat mensen in mij hebben (gehad).

Uitvaartbeurs Sleeuwijk

Loslaten

Loslaten kan staan voor verschillende situaties.

Loslaten van het leven bij iemand die weet dat hij of zij gaat overlijden is een proces dat veel weg heeft van het proces waarbij iemand een dierbaar persoon moet loslaten omdat die gaat overlijden of overleden is.
In beide situaties vindt een rouwproces plaats. Volgens deskundigen doorlopen mensen vaak een bepaald patroon dat er als volgt uit kan zien: ontkenning – boosheid – marchanderen (had ik maar…..) – depressie – aanvaarden. Het tijdsbestek waarin deze fases worden doorlopen verschilt per persoon en er staat ook nergens beschreven hoe lang deze fases mogen duren. Ieder laat op zijn eigen tijd en manier het leven en een dierbare los. Laten we respect opbrengen voor die ander die hiervoor komt te staan.

In mijn geval betekent het loslaten, het loslaten van mijn werk. Als kleine uitvaartonderneming ben ik 24 uur per dag 7 dagen in de week bereikbaar en vaak aan het werk. Het is dan moeilijk om op de dagen dat ik geen (voorbereiding van een) uitvaart begeleid mijn rust te pakken omdat ik achteraf pas kan zeggen dat ik een vrije dag heb gehad. Regelmatig kom ik voor een persoonlijk gesprek bij mensen. Deze mensen hebben bewust voor mij gekozen. Hoe moeilijk is het dan om een vakantie te nemen. Mensen die het vertrouwen in mij gesteld hebben krijgen een waarnemer aan de telefoon. Maar ik moet reëel blijven denken, ook ik moet af en toe even bijtanken en mijn hoofd leeg maken, zodat ik daarna weer met nieuwe energie er tegen aan kan. Om mensen een klein stukje op weg te mogen helpen met loslaten.

Van je familie moet je het maar hebben…?

In de drie jaar dat mijn bedrijf bestaat heb ik al vele families mogen ontmoeten. In de week dat hun dierbare overlijdt leer ik de familie goed kennen. De band wordt hechter tussen ons en ze vertellen verhalen die ze aan mij toe vertrouwen. In het tijdschrift Vriendin lees ik deze week dat maar liefst 38% van de Nederlanders geen contact meer hebben met één of meerdere familieleden en 20% van de ouders heeft geen contact met één of meer (klein)kinderen. Helaas moet ik constateren dat dit waar is. Vaak kan men het toch met elkaar opbrengen om de uitvaart te organiseren. Tijdens het regelen van de uitvaart komt oud zeer naar boven of, wat bewonderenswaardig is, ze zetten hun eigen gevoelens aan de kant en regelen met elkaar de uitvaart. Na deze week is het contact weer als van oudsher, vaak niet hersteld, maar ieder gaat weer zijn eigen weg. Niet altijd merk ik dat de onderlinge verhoudingen niet goed zijn, maar komt dat alsnog ter sprake in het nagesprek dat ik voer. Ik zou een boek hierover kunnen schrijven. Elke familie is uniek en zo blijf ik hen ook benaderen. Mijn mening doet er niet toe, van mij wordt geen oordeel gevraagd en ik zal dan ook iedereen zonder vooroordeel tegemoet treden. Wat een boeiend vak!

Natuurbegraafplaats

Onlangs sprak een mw mij aan, ze vertelde dat ze dankzij mij, samen met haar man, een graf had gekocht op natuurbegraafplaats Heidepol. Haar dochter ontvangt regelmatig mijn nieuwsbrief en had haar daar op geattendeerd. De koop was net rond bij de notaris.

Midden in de winter mocht ik daar een uitvaart verzorgen. De sfeer sprak mij direct aan. Wanneer je niet beter weet, lijkt het een bos, waar je heerlijk (met hond) kunt wandelen. Pas wanneer je beter kijkt zie je her en der boomstamplakken waar een naam op staat. Zou ik hier zelf begraven willen worden. De filosofie is dat je weer 1 wordt met de natuur. Dat spreekt mij wel aan. Wat mij tegen houdt zijn de kinderen, die nu nog jong zijn. Zij moeten wat mij betreft de mogelijkheid hebben om een graf te bezoeken, wat kan bijdragen aan de rouwverwerking. Natuurlijk hoop ik dat ik voorlopig nog op deze wereld mag blijven en wanneer de kinderen volwassen zijn, ga ik zeker overwegen om mijn laatste rustplaats midden in het bos te laten zijn.

Droom in uitvoering

Via uitzending gemist gekeken naar ‘Droom in uitvoering’, waarin een voormalig consultant de overstap maakte naar uitvaartregisseur. De uitzending roept naast herkenning ook vragen op. Kun je het vrije beroep ook zonder opleiding starten? Als verpleegkundige komen je competenties overeen met die van een uitvaartondernemer. Wanneer je daarnaast organiseren een uitdaging vindt, kan de overstap een logisch gevolg zijn, zoals dat voor mij was. Ik vind het wel belangrijk om meer inzichten te krijgen in het beroep en met mede-studenten hierover te kunnen brainstormen. Het wiel hoeft niet door iedereen opnieuw uitgevonden te worden. Naast een gedegen basis, is het een vak dat je vooral in de praktijk leert. Ambities zijn goed, maar moeten wel reeel zijn, maar daar kom je later weer achter. Je moet je immers een plaats veroveren tussen andere, gevestigde ondernemingen. Steeds meer leer ik, dat wanneer mensen mij niet als uitvaartondernemer kiezen, dit niet te persoonlijk te zien. Maar al doende leert men, ook ik. Een eigen uitvaartonderneming is een mooie, uitdaging, waar ik me graag voor 100% voor inzet.