Decembermaand feestmaand…

Er is een decembermaand voorbij die ik niet snel zal vergeten. Kun je in mijn branche een jubileum vieren? En als daaronder mensen vallen die je dierbaar waren die het tot dat jubileum maakte?
Ik doe mijn werk met liefde en aandacht, dat wat ik thuis soms niet kan opbrengen als ik het druk heb. Nu heb ik zelf aan de andere kant gestaan. Na maanden van zorg overleed mijn vader en moest de begrafenis geregeld worden. Dit gebeurde in goede harmonie met mijn moeder en broer. Het hebben van 2 petten op maakte het zwaar en vermoeiend. Aan de ene kant blijven nadenken of alles geregeld werd zoals het moest en voornamelijk mijn moeder wilde, aan de andere kant er zoveel mogelijk voor mijn moeder willen zijn. Ik heb gemerkt dat ik het helemaal niet belangrijk vond hoe de kist er uit zag of de rouwkaart. Ik zou andere keuzes gemaakt hebben maar degene die het dichtst bij de overledene staat heeft wat mij betreft de meeste inbreng als er knopen doorgehakt moeten worden. Mijn werk valt niet te plannen en wanneer zeg je dan nee tegen hetgeen waar je dan al mee bezig bent of datgeen wat vervolgens weer op je pad komt. Ik heb mijn hart hierin gevolgd en vertrouw erop dat ik voldoende rust kan nemen om zelf tot rouwen toe te komen.
En dat jubileum? Ik vind dat ik er toch trots op mag zijn dat ik sinds mijn start nu al 100 uitvaarten heb mogen verzorgen door het vertrouwen wat mensen in mij hebben (gehad).