Een mensen-mens

Mijn bedrijf zit in de lift en dat merk ik aan de hoeveelheid werk. Soms is deze zo overweldigend door het aantal uitvaarten in korte tijd. Maar soms juist niet. Wanneer ik een uitvaart verzorg van iemand die nog lang niet de leeftijd had om te overlijden, roept dat ook bij mij veel emoties op. Ik ben een mensen-mens en wanneer ik mijn werk niet meer op deze manier zal kunnen doen, dan ga ik stoppen met dit werk. Bij elke uitvaart weer voel ik een gezonde spanning. De spanning omdat het maar één keer goed geregeld kan worden. En het gebeurt helaas een enkele keer dat ik een steekje laat vallen waarvan ik dan zelf meer last lijk te hebben dan de nabestaanden. Maar bij een begrafenis van een ouder met jonge kinderen krijg ik pijn in mijn buik van de spanning. Daar moet een extra schepje bovenop om het zo mooi mogelijk met elkaar te maken, zodat het een onvergetelijke herinnering wordt voor het gezin. Die ene keer bouwde de spanning zich gedurende de dienst op totdat er een moment kwam dat ik zelf ook brak. Tranen stiekem wegvegend en slikkend omdat ik zo weer het woord moest doen. En toen dat moment kwam lukte het even niet meer om te spreken. Er ging van alles door me heen, excuses gemaakt, wat zullen de gasten wel niet denken. Ik kon mezelf uiteindelijk herpakken en de dienst goed afronden. Na de begrafenis, waarbij een waterig zonnetje even leek door te breken, spraken mensen mij hierop aan. En wat bleek, het mensen-mens zijn was voor velen een moment waaruit mijn betrokkenheid bleek. Als ik er voor kon kiezen zou ik de brok echt wegslikken, maar een mensen-mens blijven is uiteindelijk het allermooiste om te mogen zijn.